Blommen in een wei van mannen

De Gelderlander was nog jaren na de oorlog, net als andere kranten, een mannenbolwerk. ‘Ik wil wel wat blommen in die wei van mannen’, zei hoofdredacteur Louis Frequin tegen zijn directeur Gerard Bodewes. Maar pas na het vertrek van de laatste, halverwege de jaren vijftig, deden de eerste vrouwelijke journalisten hun entree bij De Gelderlander. Zij werden vervolgens in korte tijd aan de haak geslagen door mannelijke collega’s en dat betekende in de verhoudingen van toen einde loopbaan. Voor de vrouwen in kwestie, wel te verstaan.

In andere onderdelen van de uitgeverij was het niet anders. Jarenlang was Anna Simons de enige vrouw die bij De Gelderlander werkte. Bij haar zilveren jubileum stond haar portret in het personeelsblad, te midden van haar attributen, zoals een bus schuurmiddel en een blik boenwas.

De Gelderlander was geen uitzondering als het over vrouwen ging. Nog in 1967 wees het Algemeen Handelsblad een vrouwelijke sollicitant af met enkel dit argument: ‘De redactie van het Algemeen Handelsblad bestaat namelijk uitsluitend uit mannelijke journalisten, daar de hoofdredactie bezwaar heeft tegen vrouwelijke medewerksters.’ 

(Citaat uit ‘ Voor zover plaats aan de perstafel’, Vrouwen in de dagbladjournalistiek, voeger en nu, Els Diekerhof e.a., Amsterdam, Meulenhoff, 1986).

Geef een reactie